1 september
Als een lange begrafenisstoet, druppelen de leerlingen langzaam de school weer binnen. Als een rouwende menigte die net hun geliefde ten grave heeft gedragen en weent uit smart voor haar die hen veel te snel ontnomen is.
De huid van de rouw dragende is gekleurd en hun geesten onbelast door de wijsheden van de wereld, als eerbetoon aan alles waar zij, de Vakantie, voor stond.
Wanneer om 8.35u. de torenklok luidt weten ze dat ook de tafel der herinnering is afgelopen en het leven nu verder moet zonder haar, met als enige troost haar ooit weer te zullen zien... De grauwe massa komt wederom in beweging en schaart zich binnen de muren van het schoolgebouw...
Tussen al dat vale valt er echter iets op...
Van een understatement gesproken...
Als je niet kleurenblind bent, is de aanblik zowat ondraaglijk...
Het sprong er dan ook echt uit...
Het meisje met de roze lokken...
Het arme schaap, met flamingotrekjes, werd al snel tot spot en schande gemaakt door de schoolgemeenschap...
Maar wat was er gebeurd? Wat dreef haar deze drastische beslissing te nemen?
U, bevoorrechte lezer, staat op het punt het te weten te komen.
Hiervoor dienen we ons echter even terug in de tijd te verplaatsen...
Het begon allemaal heel onschuldig, ergens accross the sea, in the West met an American citizen die naar het Oude Continent een meer bepaald naar Landen -of all places- afreisde. Op zich is hier niets mis mee, niemand had toen immers kunnen voorspellen wat dit allemaal teweeg zou brengen...
Zijn komst liet namelijk oestrogeen Landen niet onberoerd en al zeker niet Céline... Ze vond hem -zeg maar- om te stelen en als je in context van Céline zulke woordkeuze gebruikt, weet je dat het gemeend is.
Het zat zo... Tegen 8.15u. arriveerde deze laatste op school, ondertussen neuriënd “Take me on a trip, I'd like to go some day. Take me to New York, I'd love to see LA”.
Met de stars and stripes van de Amerikaanse vlag rond haar gedrapeerd en met een fakkel in de hand, was ze klaar om haar Prince Charming voor zich te winnen...
Op het deuntje van 'You'll be my American Boy' stevende Lady Liberty recht op haar doel af.
Ze werd echter abrupt in haar mars gestopt, toen ze inzag dat haar target reeds omgeven was door een harem vrouwelijk schoon. 'I'm scratching at your door tonight... Wrong start:
you shouldn't break a kitten's heart.' Wist ze hen te melden.
'Céline, we have a problem...' Zei ze vervolgens tot zichzelf. Haar fakkel ontstak in vlam en zij in toorn...
'It's my life and I'm not sitting on the sidelines watching...' Dacht ze bij zichzelf.
'I'm leaving him my legacy, I gotta make my mark, I gotta run it hard, I want you to remember me', pepte ze zichzelf op en ze brulde uit:
'Fist in the air, I'm not going down without a fight!'
Haar rechterarm schoot omhoog en de fakkel floepte eruit om ergens in de verzamelde menigte achter haar neer te komen.
'Oeps...' was alles wat ze zei, toen ze een meisje zag voorbijlopen met een hoofd als een toorts.
Enkel door ogenblikkelijke tussenkomst van enkele alerte medeleerlingen die appelsap stonden te nippen aan de schoolingang en met behulp van een vlag, die dienst deed als brandlaken, kon het brandhaar(dje) gedoofd worden.
Het kind haar haardos was wel compleet geruïneerd en vertoonde vuile zwarte vlekken waar de vlammen het lelijkst hadden huisgehouden. Hoofdletsels bleven gelukkig uit.
Een bezoek aan de dichtstbijzijnde kapper leerde ons dat de kleur van verkoolde haren slechts op één manier kan gecamoufleerd worden:
Door ze roze te verven.
